1. پيامبر خدا در خانه جابر بود. نزد ايشان بادمجان آوردند و ايشان خوردن آغازيد. جابر گفت: اين، گرم است.
فرمود:«اى جابر! نه! اين، نخستين درختى است كه به خداوند، ايمان آورْد. آن را در آب بجوشانيد و بپزيد و به روغن بياميزيد و نرم كنيد ؛ چرا كه بر حكمت مى‌افزايد». 

2. امام صادق عليه السلام: بادمجان بخوريد، كه شفاى هر درد است.

3. امام صادق عليه السلام: بادمجان بخوريد؛ زيرا درد را مى‌برد و خود، درد نمى‌آورد.

4. امام صادق عليه السلام: بر شما باد بادمجان بورانى؛ زيرا شفايى است كه از پيسى، ايمن مى‌سازد. بادمجانِ‌ سرخ‌شده در روغن نيز چنين است.

5. امام صادق عليه السلام: بادمجان، براى تلخه سياه، خوب است و به صفرا نيز زيان نمى‌رساند. 

6. امام صادق عليه السلام : روايت شده است كه نزد امام سجّاد عليه السلام بادمجانِ‌ سرخ شده در روغن بود. ايشان چشم‌درد داشت و از اين بادمجان مى‌خورد.
به ايشان گفتم : اى پسر پيامبر خدا ! از اين مى‌خورى ، در حالى كه آتش است‌؟!
فرمود :«خموش! پدرم از جدّم برايم نقل كرد كه گفته است : بادمجان ، از پيهِ‌ زمين است و در هر چه بيفتد ، آن را خوش و خوش‌بو مى‌سازد».

7. امام صادق عليه السلام: در فصل خرماچينى، بادمجان زياد بخوريد؛ زيرا درمان هر دردى است، فروغ چهره را افزون مى‌سازد، رگ‌ها را نرم مى‌كند و به آب كمر مى‌افزايد.

8. امام رضا عليه السلام: بادمجان در فصل چيدن خرما، موجب هيچ بيمارى‌اى نيست.

9. امام هادى عليه السلام خطاب به يكى از مردان خود: براى ما، بادمجان فراوان بياوريد؛ چرا كه در هنگام گرما، گرم و در هنگام سرما، سرد است. آن، در همه اوقات ، معتدل و در هر حال، خوب است.

10. الكافى به نقل از عبد الرحمن هاشمى : ايشان به يكى از وابستگان خود گفت :«براى ما پياز كمتر و بادمجان بيشتر بياور».
او پرسش‌كنان گفت : بادمجان‌؟
فرمود:«آرى. بادمجان، دربردارنده همه مزه‌ها، بى‌زيان، سازگار با طبع، معتدل در ميان گونه‌هاى خويش، مناسب براى پير و جوان، ميانه در گرما و سرما، و گرم در جاى گرم و سرد در جاى سرماست»


 1. الدعوات: كانَ‌ رَسولُ‌ اللّهِ‌ صلى الله عليه و آله في دارِ جابِرٍ فَقَدَّمَ‌ إلَيهِ‌ الباذَنجانَ‌، فَجَعَلَ‌ صلى الله عليه و آله يَأكُلُ‌، فَقالَ‌ جابِرٌ: إنَّ‌ فيهِ‌ لَحَرارَةً‌.

2. فقال صلى الله عليه و آله: يا جابِرُ مَه، إنَّها أوَّلُ‌ شَجَرَةٍ‌ آمَنَت بِاللّهِ‌، اقلوهُ‌ وَ أنضِجوهُ‌ و زَيِّتوهُ‌ و لَيِّنوهُ‌؛ فَإِنَّهُ‌ يَزيدُ فِي الحِكمَةِ‌.(الدعوات، ص158،ح432.مکارم الاخلاق، ج1،ص398،ح1354.بحارالانوار، ج66،ص224،ح9)

3. الإمام الصادق عليه السلام: كُلُوا الباذَنجانَ‌؛ فَإِنَّهُ‌ شِفاءٌ مِن كُلِّ‌ داءٍ.(طب الائمه لابنی بسطام، ص139عن ابن ابی یعقوب، بحارالانوار، ج66،ص223،ح6)

4. عنه عليه السلام: كُلُوا الباذَنجانَ‌؛ فَإِنَّهُ‌ يُذهِبُ‌ الدّاءَ ولا داءَ لَهُ‌. (الکافی، ج6،ص373،ح1.المحاسن ج2،ص334،ح2146. بحارالانوار، ج66،ح222،ح3)

 5. عنه عليه السلام: عَلَيكُم بِالباذَنجانِ‌ البورانِيِّ‌؛ فَهُوَ شِفاءٌ يُؤمِنُ‌ مِنَ‌ البَرَصِ‌، و كَذَا المَقليُّ‌ بِالزَّيتِ‌. (مکارم الاخلاق، ج1،ص398،ح1352. بحارالانوار، ج66،ص223،ح7)

6. عنه عليه السلام: الباذَنجانُ‌ جَيِّدٌ لِلمِرَّةِ‌ السَّوداءِ، ولا يَضُرُّ بِالصَّفراءِ. (طب الائمه لابنی بسطام، ص139عن ابن ابی یعقوب،المحاسن ج2،ص 335،ح2147،الامالی للطوسی ص668،ح1403، مکارم الاخلاق،ج1،ص397،ح1350.بحارالانوار، ج66،ص223،ح6)
7. عنه عليه السلام: رُوِيَ‌ أنَّهُ‌ كانَ‌ بَينَ‌ يَدَي عَلِيِّ‌ بنِ‌ الحُسَينِ‌ عليهما السلام باذَنجانٌ‌ مَقلُوٌّ بِالزَّيتِ‌، و عَينُهُ‌ رَمِدَةٌ‌ و هُوَ يَأكُلُ‌ مِنهُ‌.
قالَ‌ الرّاوي: قُلتُ‌ لَهُ‌: يَا ابنَ‌ رَسولِ‌ اللّهِ‌، تَأكُلُ‌ مِن هذا و هُوَ نارٌ؟
فَقالَ‌ : اسكُت، إنَّ‌ أبي حَدَّثَني عَن جَدّي قالَ‌: الباذَنجانُ‌ مِن شَحمَةِ‌ الأَرضِ‌، و هُوَ طَيِّبٌ‌ في كُلِّ‌ شَيءٍ يَقَعُ‌ فيهِ‌.(مکارم الاخلاق،ج1،ص398،ح1356.بحارالانوار، ج66،ص224،ح7)
عنه عليه السلام: أكثِروا مِنَ‌ الباذَنجانِ‌ عِندَ جَدادِ النَّخلِ‌؛ فَإِنَّهُ‌ شِفاءٌ مِن كُلِّ‌ داءٍ، و يَزيدُ في بَهاءِ الوَجهِ‌، و يُلَيِّنُ‌ العُروقَ‌، و يَزيدُ في ماءِ الصُّلبِ‌. (مکارم الاخلاق،ج1،ص398،ح1355.بحارالانوار، ج66،ص223،ح7)
8. الإمام الرضا عليه السلام: الباذَنجانُ‌ عِندَ جِذاذِ النَّخلِ‌ لا داءَ فيهِ‌. (المحاسن، ج2،ص334،ح2145،الامالی للطوسی، ص668،ح1402.بحارالانوار، ج66،ص222،ح2)
9.  الإمام الهادي عليه السلام لِبَعضِ‌ قَهارِمَتِهِ‌: استَكثِروا لَنا مِنَ‌ الباذَنجانِ‌؛ فَإِنَّهُ‌ حارٌّ في وَقتِ‌ الحَرارَةِ‌ و بارِدٌ في وَقتِ‌ البُرودَةِ‌، مُعتَدِلٌ‌ فِي الأَوقاتِ‌ كُلِّها جَيِّدٌ عَلى كُلِّ‌ حالٍ‌. (الکافی، ج6،ص373،ح2.المحاسن ج2،ص335،ح2148.طب الائمه لابنی بسطام، ص139عن الامام الرضا، بحارالانوار، ج66،ح222،ح5) 

10. الكافي عن عبد الرحمن الهاشمي: قالَ‌ عليه السلام لِبَعضِ‌ مَواليهِ‌: أقلِل لَنا مِنَ‌ البَصَلِ‌ و أكثِر لَنا مِنَ‌ الباذَنجانِ‌.

فَقالَ‌ لَهُ‌ مُستَفهِما: الباذَنجانِ‌؟
قالَ‌ عليه السلام: نَعَم، الباذَنجانُ‌ جامِعُ‌ الطَّعمِ‌ ، مَنفِيُّ‌ الدّاءِ ، صالِحٌ‌ لِلطَّبيعَةِ‌ ، مُنصِفٌ‌ في أحوالِهِ‌ ، صالِحٌ‌ لِلشَّيخِ‌ وَ الشّابِّ‌ ، مُعتَدِلٌ‌ في حَرارَتِهِ‌ و بُرودَتِهِ‌ ، حارٌّ في مَكانِ‌ الحَرارَةِ‌ و بارِدٌ في مَكانِ‌ البُرودَةِ‌.(الکافی، ج6،ص373،ح3)