1. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: خوراك عيسى عليه السلام، تا آن هنگام كه به آسمان برده شد، باقلا بود. عيسى عليه السلام، تا هنگامى كه به آسمان برده شد، هرگز چيزى را كه آتش آن را ديگرگون كرده باشد، نخورد.
2. امام صادق عليه السلام: باقلا، بيمارى را مى‌برد و در آن، بيمارى‌اى نيست.

3. امام صادق عليه السلام: باقلا، استخوان‌هاى ساق پا را استحكام مى‌بخشد.
4. امام صادق عليه السلام: خوردن باقلا، مغز استخوان‌هاى ساق را تراكم درونى مى‌دهد، توان مغز را افزون مى‌سازد و خون تازه توليد مى‌كند.
5. امام رضا عليه السلام: خوردن باقلا، مغز استخوان‌هاى ساق پا را استحكام مى‌بخشد و خون تازه توليد مى‌كند. 

6. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هر كس يك دانه باقلا را با پوست آن بخورد ، خداوند عز و جلبه همان اندازه ، بيمارى را از درون او بيرون مى‌برد.
7. امام صادق عليه السلام : باقلا را با پوستش بخوريد ؛ چرا كه معده را پاك مى‌كند.


1. رسول اللّه صلى الله عليه و آله : كانَ‌ طَعامُ‌ عيسى عليه السلام الباقِلّى حَتّى رُفِعَ‌. و لَم يَأكُل عيسى عليه السلام شَيئا غَيَّالاخلاق النّارُ حَتّى رُفِعَ‌. (مکارم الاخلاق، ج1،ص397،ح1345 / بحارالانوار، ج66،ص266،ح5 / الفردوس، ج3،ص272،ح4814 / کنزالعمال، ج11،ص504،ح32357)

2. الإمام الصادق عليه السلام : الباقِلّى يَذهَبُ‌ بِالدّاءِ ولا داءَ فيهِ‌. (مکارم الاخلاق، ج1،ص397،ح1349 / بحارالانوار، ج66،ص266،ح5)

3. عنه عليه السلام : الباقِلاءُ يُمِخُّ‌ السّاقَينِ‌. (المحاسن، ج2،ص309،ح2027 / بحارالانوار، ج66،ص266،ح2)
4. عنه عليه السلام : أكلُ‌ الباقِلّى يُمَخِّخُ‌ السّاقَينِ‌ ، و يَزيدُ فِي الدِّماغِ‌ ، و يُوَلِّدُ الدَّمَ‌ الطَّرِيَّ‌. (الکافی، ج6،ص344،ح1 / المحاسن، ج2،ص309،ح2028 / مکارم الاخلاق،ج1،ص397،ح1348،بحارالانوار، ج66،ص266،ح6)
5. الإمام الرضا عليه السلام : أكلُ‌ الباقِلّى يُمَخِّخُ‌ السّاقَينِ‌ ، و يُوَلِّدُ الدَّمَ‌ الطَّرِيَّ‌.(الکافی، ج6،ص344،ح2 / المحاسن، ج2،ص309،ح2026 / مکارم الاخلاق،ج1،ص397،ح1347،بحارالانوار، ج66،ص265،ح1)
6. رسول اللّه صلى الله عليه و آله : مَن أكَلَ‌ فولَةً‌ بِقِشرِها ، أخرَجَ‌ اللّهُ‌ عز و جل مِنهُ‌ مِنَ‌ الدّاءِ مِثلَها. (مکارم الاخلاق، ج1،ص397،ح1346 / بحارالانوار، ج66،ص266،ح5 / الفردوس، ج3،ص588،ح5843)
7. الإمام الصادق عليه السلام : كُلُوا الباقِلّى بِقِشرِهِ‌ ؛ فَإِنَّهُ‌ يَدبَغُ‌ المَعِدَةَ‌. (الکافی، ج6،ص344،ح3 / المحاسن، ج2،ص309،ح2029 / مکارم الاخلاق،ج1،ص397،ح1347،بحارالانوار، ج66،ص266،ح4)